Wij hadden deze zomer een logée, een logée van twee en die zei wel heel erg vaak nee.
Daarom werd hij hier prompt door mijn dames Mister No gedoopt, alhoewel hij in het dagelijkse leven naar de naam Rik luistert.
Zo een logée zorgt direct voor wat extra leven in huis. Voor hilarische conversaties met de kleine man in kwestie. Voor vragen waarop het antwoord steeds hetzelfde is. Voor dames die zich af vroegen of ze ook zo hadden gedaan ;)
Deze logée heeft een speciaal plaatsje in mijn hart veroverd. Hij is het zoontje van mijn zus en zorgde er niet alleen voor dat ik voor het eerst door het leven mocht gaan als tante Seija maar werd ook meteen zijn meter.
En speciale kindjes verdienen handgemaakte presentjes. Vorig jaar kreeg kleine Rik in ruil voor zijn nieuwjaarswensen een Apple hemdje gemaakt met een olifantenstof van Bambiblauw.
Dit jaar zijn de naaiplannen al gesmeed en staat er maandag een bezoekje aan de Stoffenkamer op de planning.
Soms heb je van die momenten die een glimlach op je gezicht toveren. Gisteren had ik er zo eentje toen de middelste dochter tijdens de laatste dolle dag een broek paste. Een broek die een beetje te breed was in haar taille. En toen ik de rekker wou aanspannen zag ik dit....
De ijverige Femma afdeling organiseerde in het najaar een lessenreeks T-shirts maken.
Wat we wouden fabriceren op die 3 avonden was geheel vrijblijvend. Zolang het maar van tricot was en de naam T-shirt waardig. In plaats van te starten van een patroon koos ik ervoor te vertrekken van één van mijn favoriete, toch al wat versleten, T-shirt.
Het model:
Het resultaat:
Helaas is het geen T-shirt weer meer en zal ik dus moeten wachten tot de volgende lente/zomer om dit maaksel uit te proberen.
Een super simpel Madame Zsa-Zsa A-lijn rokje voor de oudste dochter die onlangs 14 werd. Later we even niet te nostalgisch worden. Dit wil gewoon zeggen dat ik oud word!
Voor haar primeert comfort nog steeds boven schoonheid.
En soms kan je die twee gewoon combineren. Geweldig toch?
Gisteren toen ik op de fiets richting school trok werd ik op een rond punt aangereden door een andere fietser. Hij kwam van achter mij en ik had hem uiteraard niet zien komen.
Even wist ik niet meer op welke planeet in woonde. Mijn hoofd deed ongelooflijk veel pijn en het bloed droop naar beneden. De boosdoener was wel zo vriendelijk te stoppen en even te helpen.
Een geluk bij een ongeluk staat er aan het betreffende rond punt een huisartsenpraktijk. Ver moest ik dus niet wandelen om medische verzorging te krijgen. Vier nietjes werden er in mijn hoofd gezet.
En na het verwijderen van het meeste bloed thuis en het innemen van een pijnstiller trokken we toch nog richting school.
Met de auto deze keer.
Voor de veiligheid.
Ja, ik weet het, ik had geen helm aan en ik ben ook vergeten te vragen wie de boosdoener was. Dat was op dat moment het minste van mijn zorgen.
Vandaag mocht het verband eraf en je ziet de nietjes gewoon zitten. De kinderen vinden het een beetje creepy. Hoef ik mij alvast niet meer te verkleden voor Halloween ;)
De plaatselijke Femma afdeling is behoorlijk actief hier in onze gemeente tot groot jolijt van mezelf. Hun aanbod is vooral gericht op handwerk en daarin mag naaien uiteraard niet ontbreken.
In het voorjaar ging een lessenreeks 'Naaien van een rokje' van start. Omdat een A-lijn rokje reeds meerdere malen onder de naaimachine vandaan rolde wou ik eens iets 'moeilijkers' uittesten. Onder professionele begeleiding durft een mens al eens iets meer.
Het werd een model uit de Knipmode met plooien gemaakt met het stofje Peacock van de Stoffenkamer.
Hier genieten we volop van een zalig herfstzonnetje en konden het niet laten de sandalen en kleedjes afgelopen week terug uit de kasten te toveren.
Het is heerlijk om terug rond te lopen met blote benen, de zon op je gezicht te voelen en eens niet doorweekt thuis te komen na de 11 kilometer lange fietstocht van school naar huis.
Van ons mag het nog even blijven duren!
Dit kleedje rolde in het voorjaar vanonder de naaimachine.
Stof-voor-durf-het-zelvers zorgde voor de nodige inspiratie. Het bovenstukje uit het boek werd gecombineerd met het stolplooirokje.
Het stofje heeft ze zelf gekozen op het stoffenspektakel in Mechelen.
Heeft u al gezien hoe mooi de tekening doorloopt ter hoogte van de rits?
PS: Toen ik ons kleinste meisje woensdag ging afhalen op school en we in de auto zaten om huiswaarts te rijden zei ze: 'Mama, ik ben nog iets vergeten. Je moet aan Ellen zeggen dat jij dit kleedje hebt gemaakt want ze gelooft mijn niet.'
