De Noa short

Wie naait wordt onvermijdelijk geconfronteerd met stofrestanten. Kleine lapjes stof waar je soms geen raad mee weet. Stukjes waarvan je je afvraagt of het nog de moeite is om ze bij te houden. Meestal belanden ze in mijn stoffenbak die ondertussen overvol zit. 

Soms ben je bezig met een project en hoop je vurig dat er nog een stukje overblijft, omdat het stofje zo mooi past bij een overschotje van een ander zelfgemaakt kledingstuk. 

Zo ging het dus bij deze Noa short, want voor een broek was het resterende lapje te klein. Meteen twee stofrestanten weggewerkt en een leuke short als resultaat, dat is drie vliegen in één klap.

De Noa pants is het laatste patroon dat Marte van Compagnie M. uitbracht, het eerste uit haar 'basic' collectie.  Geen rits, geen knopen, enkel een elastiek wat er meteen voor zorgt dat de short snel aan en uit kan. Een basic short die er niet zo basic uitziet dankzij de prachtige zakjes.

Diezelfde zakjes zorgden ervoor dat er wat tornwerk aan te pas kwam, geheel mijn eigen domme fout. Maar kijk het eindresultaat mag er wezen, niet?

Je bent vijftien en je wil wat...

Je wil helemaal geen saai leven met momenten van verveling maar een goed gevulde vakantie vol leuke uitstappen met vriendinnen.
Je wil helemaal niet de kledij van je zus afdragen maar hippe kleding ook al moet je daarvoor het halve land afschuimen.
Je wil niet op vakantie in een huisje in Friesland maar op hotel met ontbijtbuffet genieten van zon, zee en strand.
Je wil geen mama die enkel kleding naait voor zichzelf of voor je kleine zus. Af en toe mag er ook eens iets voor jou onder de naaimachine vandaan komen.

Uiteraard kies je zelf wat dat dan wel moet zijn en op een dag spot je een hippe short in de coolste stof ooit en vraag je heel lief of ze die alsjeblief voor jou wil maken. In hetzelfde stofje uiteraard want een beetje bling-bling kan heus geen kwaad. Gelukkig heeft dat naaimagazine ook gedacht aan tieners want 'grote-mensen-maten' zijn soms nog wat te ruim.

De zoektocht naar het La Maison Victor stofje bleek gelukkig vrij eenvoudig. Bij Gallery fabrics hadden ze nog een voorraadje liggen. Over de kwaliteit van de stof heb ik zo mijn bedenkingen. Zeker als je weet dat ze 41 euro/meter kost. Het 'gouden' toplaagje werd vastgehecht op de averechtse kant van de sweater stof en komt het en der los. Iets wat in mijn ogen voor zo een dure stof niet zou mogen.

Het in elkaar zetten van de 'Golda' short verliep van een leien dakje. Maatje 32 zit perfect en de gouden stof past wonderwel bij dit T-shirt dat geduldig lag te wachten in de kast. Zelfs de nieuwe handtas bleek assorti.

De originaliteitsprijs zal ik hier niet mee winnen, maar ik heb er hier eentje gelukkig gemaakt en dat is veel belangrijker als je het mij vraagt.

Durf meer!

Naast mijn schooljaar voor de schoolbanken zat ik dit jaar ook zelf achter de schoolbanken. Eind juni kreeg ik mijn eerste deelcertificaat patroontekenen module rok/pantalon. 

Reeds bij aanvang van deze lessenreeks had ik een rok in gedachten die ik voor mezelf wilde tekenen. Eéntje uit de zomer 2015 collectie van Jo Devisscher waarvan ik ook het stofje kocht. Dat stofje lag geduldig te wachten tot ondergetekende voldoende kennis en durf had verzameld om dat klusje te klaren.

Tijdens de examenperiode nam ik eindelijk het heft in eigen handen en begon te tekenen vertrekkende van mijn basispatroon van de rok. Het model in de catalogus werd bestudeerd, de basisrok werd een A-lijn model, de taille werd verlaagd, de plooien ingetekend. Ik nam voor de zekerheid mijn afgewerkte patroon nog even mee naar de laatste les patroontekenen en liet het even controleren door de juf.

Een leuk detail in de rok zijn de paspelzakjes die met de 'foute' kant van de stof worden gemaakt. 37 'single welt pocket'-tutorials en twee proeflapjes later durfde ik mij eindelijk aan die paspelzakken wagen in the real stuff. Er werd gemeten en nog eens gemeten, gestikt en gestreken. 

Al bij al moet ik toegeven dat ze aardig gelukt zijn, die valse zakjes. Een euforisch momentje want wat kon er nu nog fout lopen?

De zijnaden werden toegestikt, de blinde rits erin gestoken en de rok werd gepast. En toen kwam de ontnuchtering. Het ding was veel te groot en dat voor een rok getekend op mijn maten!?! 
En mijn zorgvuldig gestikte paspelzakken stonden op een netjes gemeten afstandje van de zijnaad net zoals op het 'echte' rokje. Versmallen was de boodschap.
Enter paspelzakken nog dichter tegen de zijnaad. 

Ach, zo hard valt dat nu ook niet op. En bij deze is mijn eerste zelfgetekende en gemaakte rok een feit.

Restjesverwerking

We hadden nog een lapje over van dit project. Te klein om grote plannen mee te koesteren. Te groot om zomaar links te laten liggen. 

Een shortje voor de jongste moest nog net lukken. Ik wou een sportmodel met randjes aan de pijpen en vond het ideale patroon in de Ottobre 03/2014. 

Eenmaal de short af was meende ik mij een lapje tricot te herinneren in een matchend kleurtje. 

Het lag geduldig te wachten in de stoffenvoorraad en werd omgetoverd tot een T-shirt uit datzelfde Ottobre boekje. De mouwen werden achterwege gelaten en zowel mouwen als halsboord werden afgewerkte met een bies. 

Pas in een laatste fase zag ik dat ik bij het voorpand de 'foute' kant van de stof gebruikte. Laat het een test zijn om na te gaan wie van de familie hier eens komt piepen want ik vertelde het hen niet.

En die flamingo op het voorpand, tja die kon ik echt niet laten liggen.

Vuurtorenrood

Inpakken om er een weekje tussenuit te knijpen als je doodmoe rondloopt is echt geen goed idee. 

Weerberichten volgen tijdens het inpakken ook niet. Want alle grijze wolken op deze voorspellingen in gedachten nam ik geen zonnecrème mee en dat heb ik geweten. (En de rest van de familie helaas ook!)

Deze foto's werden 's ochtends genomen, want hoe verder de dag vorderde hoe roder mijn gezicht werd, vuurtorenrood. Ondertussen is de neus reeds in vervelmodus en het rood weggetrokken.

Dit neemt niet weg dat Schiermonnikoog een prachtig eiland is waar we een dagje heen trokken om te fietsen. Echt de ideale plaats om te onthaasten en te genieten van natuurpracht.  

Een idyllisch decor ook om foto's te nemen van mijn Susanne cardigan. Dit Compagnie M. patroon verschijnt hier niet voor het eerst op deze blog en daar is een reden voor. 

Na een winterversie verscheen er nu een zomerexemplaar vanonder de naaimachine. Opnieuw een versie met gedubbeld voorpand nadat het biais-lint nogal zwaar bleek te zijn voor het dunne gebreide Strass stofje uit de stoffenvoorraad. 

Dat zou nooit goed komen en Seija luistert altijd naar het advies van haar mede naaischuur madammen. Enter gedubbeld voorpand in hetzelfde Strass stofje, ideaal te combineren met zowel oranje als roze T-shirts.

Jullie kunnen zich vast iets voorstellen bij dat hoofd van mij. Op de boot 's avonds richting vaste land had ik de indruk dat mensen mij aanstaarden, mijn kroost en echtgenoot aanschouwden en bij zichzelf dachten: 'Wat een onverantwoorde moeder is dat!'

To sheep or not to sheep

De vakantie is eindelijk begonnen en die kwam geen seconde te vroeg. Of viel het helemaal niet op dat het hier akelig stil was? 

Twee maanden om de batterijen weer op te laden, om creativiteit de vrije loop te laten, om andere oorden te gaan verkennen. 

Dit jaar stond een weekje Esonstad op de planning. Lekker uitwaaien in Friesland. De ideale gelegenheid ook om foto's te nemen van enkele maaksels die ik al enige tijd van mijn to-do lijstje kon schrappen.

Instagram volgers zagen reeds een sneak peek van dit project waarbij de knoopjeskeuze in de strijd werd gegooid. Het werden de blauwe, ook omdat er van de witte onvoldoende exemplaren in voorraad bleken te zijn ;)

Bestaat er zoiets als liefde op het eerste zicht voor stofjes?
Vast wel, want dit soepelvallend Atelier Brunette stofje moest ik hebben. Ik mocht het persoonlijk ophalen bij Wendy van Petite Couture. Over service gesproken. Thuis werd het omgetoverd tot een Donna blouse uit de lente editie van La Maison Victor.

Het model zit nogal losjes dus bij een eventuele volgende editie ga ik eens bestuderen of ik hier en daar een neepje kan toevoegen. Desondanks denk ik dat dit blousje niet veel in de kast terug te vinden zal zijn, want het zit echt zalig.

En ja, we hadden veel bekijks daar tijdens onze fotosessie!

Ella

Ik doe niet aan last-minute sewing, het geeft mij teveel stress. 
Althans dat was het opzet. 

Maar de maand mei is druk, te druk. Zo druk dat ik even aan de noodrem moest trekken om niet onderuit te gaan. Daarom bleef het hier even stil en stond het naaien op een laag pitje. 

Enter last-minute projectje voor een kleine schattige meid die de prachtige naam Ella meekreeg. 

Het werd een Janneke in een zachtroze stofje uit De Stoffenkamer. Het geheel werd gepimpt met een oranje gilletje en dito legging. Kwestie van het kind helemaal te kleden.

Via via kreeg ik ondertussen te horen dat de kersverse mama in de wolken is met Ella's jurkje en dat hoor ik graag.