Vuurtorenrood

Inpakken om er een weekje tussenuit te knijpen als je doodmoe rondloopt is echt geen goed idee. 

Weerberichten volgen tijdens het inpakken ook niet. Want alle grijze wolken op deze voorspellingen in gedachten nam ik geen zonnecrème mee en dat heb ik geweten. (En de rest van de familie helaas ook!)

Deze foto's werden 's ochtends genomen, want hoe verder de dag vorderde hoe roder mijn gezicht werd, vuurtorenrood. Ondertussen is de neus reeds in vervelmodus en het rood weggetrokken.

Dit neemt niet weg dat Schiermonnikoog een prachtig eiland is waar we een dagje heen trokken om te fietsen. Echt de ideale plaats om te onthaasten en te genieten van natuurpracht.  

Een idyllisch decor ook om foto's te nemen van mijn Susanne cardigan. Dit Compagnie M. patroon verschijnt hier niet voor het eerst op deze blog en daar is een reden voor. 

Na een winterversie verscheen er nu een zomerexemplaar vanonder de naaimachine. Opnieuw een versie met gedubbeld voorpand nadat het biais-lint nogal zwaar bleek te zijn voor het dunne gebreide Strass stofje uit de stoffenvoorraad. 

Dat zou nooit goed komen en Seija luistert altijd naar het advies van haar mede naaischuur madammen. Enter gedubbeld voorpand in hetzelfde Strass stofje, ideaal te combineren met zowel oranje als roze T-shirts.

Jullie kunnen zich vast iets voorstellen bij dat hoofd van mij. Op de boot 's avonds richting vaste land had ik de indruk dat mensen mij aanstaarden, mijn kroost en echtgenoot aanschouwden en bij zichzelf dachten: 'Wat een onverantwoorde moeder is dat!'

Pam top

Tijdens de paasvakantie was ik enkele dagen zalig alleen thuis. Terwijl de drie dochters aan zee verbleven bij oma genoot ik van de rust en stilte in huis. 

Denk nu niet dat ik die dagen languit in de zetel niets lag te doen. Ik worstelde mij eerst doorheen mijn achterstallig verbeterwerk, om vervolgens wat te kuisen en ander schoolwerk te verrichten. Uiteraard werd op die dagen ook gedacht aan leuke afwisselende alternatieve activiteiten. 

De boog kan immers niet altijd gespannen staan en wegens gebrek aan modellen, ah ja die zaten aan zee, naaide ik gewoon lekker voor mezelf. 

Het werd een Pam top uit de eerste LMV van dit jaar in een satijnachtig stofje dat ik ooit eens op een Strass stoffenverkoop kocht. Er zit een soort van kleurverloop in de stof waarmee ik rekening moest houden bij het knippen. Ik kocht slechts een metertje dat dan ook nog eens zeer scheef werd geknipt maar het lukte om alles er netjes uit te krijgen.

Buiten het feit dat het stofje de neiging had een eigen leven te willen leiden, zat het geheel snel in elkaar.  Alleen vraag ik mij af wat er met Pam haar boezem is gebeurd. Ik dacht dat het met die van mij erg gesteld was na meer dan twee en een half jaar borstvoeding maar moet mijn menig herzien. De uitsnijding van deze top is echt veel te diep en komt tot onder mijn bh. Echt niet zedig genoeg om voor de klas te staan, dus werd er een stukje met de hand toegenaaid. Voor een eventuele volgende versie onthou ik ook dat de mouwen smaller mogen.

De echtgenoot speelde fotograaf van dienst daar op het strand van Nieuwpoort en leefde zich volledig uit in de aan hem toegewezen taak. Trouwens zagen jullie al de deze de Pam top een perfecte match vormt met mijn Susanne cardigan?