We hadden een plan...

Wij hadden een plan, daar op woensdagavond in de Naaischuur.

Het leek ons een leuk idee om allemaal aan de slag te gaan met eenzelfde patroon. Er werd gebrainstormd welk patroon dat dan wel moest worden en we kwamen uit bij de Dorothy Day Tripper.

Even werd overwogen om één of andere workshopdiva voor onze kar te spannen om alles in goede banen te leiden maar we besloten dat we dat allemaal samen, zonder externe hulp, ook wel zouden kunnen.

Stof, paspel, tassenband en Decovil light werden massaal aangekocht, enkele data in september werden geprikt en zo geschiedde het.

De meeste exemplaren zijn ondertussen af en man wat hebben we gevloekt op die tas. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost. Vooral de dikke deelbare rits heeft mij parten gespeeld. Drie naalden heb ik gebroken. Waarvan eentje brak nadat hij mijn nagel en een ietsiepietsie stukje vel mee had. 

De tas is voor de 13-jarige dochter Britt. Zij koos de stof en wou ook een extra accent rond de tassenband. 
En toen ik haar vanmorgen vroeg of ze de tas mooi vond antwoordde ze: 'Bwa, mmmmm ja. Een beetje.'

Pubers!

Het smartphone tijdperk

Waar is de tijd dat we gewoon een uur en plaats afspraken en geduldig bleven wachten tot de andere verscheen. Dat ik met een telefoonkaart van 1000 frank ging schuiven aan een telefooncel om het lief op te bellen in Frankrijk. Dat je niet op elk moment van de dag bereikbaar hoefde te zijn.

Tegenwoordig loopt iedereen rond met een smartphone. En gebarsten of niet, het scherm wordt nauwgezet in het oog gehouden om toch maar geen e-mail, Facebook update of Instagram foto te missen. Om virtuele kippen eten te geven, monsters te verjagen of vrienden te verslaan op wordfeut. 

En toch ben ik gezwicht en werd de oude Nokia ingeruild voor een nieuw exemplaar. Gezwicht in de hoop dat de online agenda mij helpt herinneren wanneer ik een afspraak heb bij de kapper. (Laatst was ik die compleet vergeten.) Gezwicht omdat ik hoop dat de OneNote functie, waar ik naar hartenlust to-do lijstje kan maken, rust brengt in mijn hoofd. Gezwicht omdat ik dan een hoesje 'moest' maken en in Kopenhagen een excuus had om ongestoord stoffenwinkels te bezoeken.

 Vilt en rode elastiek: Stof og stil Kopenhagen

Al heb ik mij plechtig voorgenomen de schermtijd te beperken tot het absolute minimum. Dus mocht je mij ooit al rondlopend betrappen verzonken in mijn gsm scherm, laat het mij gerust weten.

Oh ja, er waren er hier enkele jaloers thuis! De middelste dochter haar kleinnood kreeg ondertussen ook een reeds een hoesje. Voor de oudste is er nog eentje in de maak.

 Fluo elastiek: De Stoffenkamer

Britt weet wat ze wil

De 13-jarige dochter wou een rokje. Eéntje met plooitjes niet met rimpels. Eéntje met een zichtbare metalen rits. Eéntje met een tailleband van maximum 5 cm breed. Eentje dat kort genoeg is.

De dochter weet wat ze wil.

En als de dochter iets in haar hoofd heeft en het resultaat ziet er anders uit, dan belandt het kledingstuk in een hoekje van de kast.

Bezin eer je begint, is hier dus aan de orde.

Het wereldwijde web werd afgespeurd op zoek naar de ideale rok, maar geen enkele voldeed aan haar verwachtingen. Tot een shopping namiddag in de stad soelaas bracht. De perfecte rok werd gespot en gepast bij CKS. Zo ééntje moest het worden!  

Het kleinood werd bestudeerd, ik schoot in actie en paste het A-lijn rokje van zsazsa een beetje aan. De stof van bij Liesellove lag reeds klaar en werd door de draagster in spé zelf gekozen, uiteraard!

En oef, hij is goedgekeurd die rok. Zowel door de dochter als door haar vriendinnen. Zeer belangrijk als je dertien bent.

Terug naar school

Het einde van de tweede schoolweek zit er bijna op en eindelijk begint het lijf weer te wennen aan het vroege opstaan, aan het nagelnieuwe lessenrooster, aan de 10,6 km enkel elke dag op de fiets, aan het gloednieuwe schema der naschoolse activiteiten van de kids.

De routine begint er opnieuw in te komen en ook na 21u00 's avonds zit er nog wat fut in het lichaam. 

Bij een nieuw schooljaar hoort uiteraard een nieuwe schoolagenda. Naast de Smartschool versie (voor de onderwijs-leken: een online digitaal leerplatform) heb ik er ook nog graag eentje op papier. Ik kocht een leraarsagenda en 'pimpte' hem een beetje volgens haar manier.
 

 Thuis werd hij alvast goedgekeurd door de dames. Hopelijk houdt de vliesofix het een heel schooljaar vol.

Uitslag give-away!

Eerst en vooral bedankt voor de vele leuke, hartverwarmende reacties!

Tijd om jullie geduld eindelijk te belonen en de winnaars bekend te maken.

Alle namen werden netjes genoteerd, geknipt en in een potje gedropt. De ouderwetse manier dus.

Geen onschuldige kinderhand vandaag. Die zitten nog op school.

Marit Eeckhout en Akire sturen jullie mij jullie adresgegevens door op metimebyseija@gmail.com?

Give-away!

Mijn blog is jarig! Hij bestaat ondertussen 1 jaar.

Gedurende dat jaar werd hier geregeld iets neergepend, werden verschillende creaties getoond, kwamen er druppelsgewijs volgers bij. 

Tijd dus voor een 'geeft-weg'!

Dat er een give-away zou komen voor mijn blogverjaardag dat stond al vast, maar wat ik zou weggeven was nog het moeilijkste om te beslissen. 

Ik maakte enkele kaartenmapjes. Twee om precies te zijn, die geef ik allebei weg en dat vind ik best spannend want de uitvoering ervan is in mijn ogen niet perfect.

Het recept haalde ik hier. Maar Annick vertaalde de handleiding in het Nederlands.

Het give-away concept is ondertussen gekend in blogland.

• Je bent of wordt volger van mijn blog. 
• Je laat een reactie achter onder dit bericht en vertelt welk kaartenmapje je voorkeur geniet. Het zou ook leuk zijn als je mij wat inspiratie geeft voor een eventuele volgende give away.
• Uiteraard is het niet verboden wat extra reclame te maken voor deze give away op je blog of elders. 

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!
Seija

Mmmmmm, vandaag kies ik voor .....

Kersjes aan mij oren?

Of toch maar cupcakes?

 

Maar dat kleurtje past niet bij mijn outfit! 

OK, deze dan?

 

Nee, poppetjes zullen het worden.

 Misschien moeten we gaan voor iets meer stylisch.

Pff, ik weet het niet meer!

Een oorbellencollectie met engelengeduld gemaakt, uit fimoklei en krimpfolie, door Britt. Mijn middelste 13-jarige knutseldochter.