Het leek ons een leuk idee om allemaal aan de slag te gaan met eenzelfde patroon. Er werd gebrainstormd welk patroon dat dan wel moest worden en we kwamen uit bij de Dorothy Day Tripper.
Even werd overwogen om één of andere workshopdiva voor onze kar te spannen om alles in goede banen te leiden maar we besloten dat we dat allemaal samen, zonder externe hulp, ook wel zouden kunnen.
Stof, paspel, tassenband en Decovil light werden massaal aangekocht, enkele data in september werden geprikt en zo geschiedde het.
De meeste exemplaren zijn ondertussen af en man wat hebben we gevloekt op die tas. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost. Vooral de dikke deelbare rits heeft mij parten gespeeld. Drie naalden heb ik gebroken. Waarvan eentje brak nadat hij mijn nagel en een ietsiepietsie stukje vel mee had.
De tas is voor de 13-jarige dochter Britt. Zij koos de stof en wou ook een extra accent rond de tassenband.
En toen ik haar vanmorgen vroeg of ze de tas mooi vond antwoordde ze: 'Bwa, mmmmm ja. Een beetje.'
Pubers!
